GÜNEŞİN YÜZEYİNİN ÇEKİRDEKTEN DAHA YAVAŞ DÖNDÜĞÜNÜ AÇIKLAYAN YENİ TEORİ

    güneş

    NASA'nın Güneş Dinamikleri Gözlemevi Atmosferik Görüntüleme evi tarafından Güneş.

         Hawaii Üniversitesi, Brezilya'daki Ponta Grossa Eyalet Üniversitesi ve Stanford Üniversitesi'nden küçük bir araştırma ekibi, güneş yüzeyinin merkezinden daha yavaş dönmesinin nedeni olduğuna inandıklarını keşfettikleri açıkladı. Ekip, Physical Review Letters dergisinde yayınlanan makalesinde, güneşin farklı derinliklerde dönüş hızını ölçmek için yeni bir teknik kullanarak güneşin dış katmanından 70 km derine kadar olan kısmın hızıyla ilgili veriler elde ettiklerini açıkladılar.

         Bilim adamları bir süredir güneş yüzeyinin iç kısımdan daha yavaş döndüğünü ancak bunu açıklayabilecek bir kanıtlarının olmadığını söylüyorlardı. Bu yeni çalışmayla, araştırmacılar, güneşe daha yakından bakarak, böylece yavaşlamanın kaynağı olduğuna inandıklarını keşfettiler.

         Araştırmacılar Güneşte meydana gelen bu olayı anlamak için, Solar Dynamics Observatory (Güneş Dinamikleri Gözlemevi) tarafından toplanan görüntülere incelemekle başladılar. Araştırmacılar, 2010 yılından beri güneş etrafında dönen bir probun (Gözlem ve araştırma uydusu) filtrelerini kullanarak üç buçuk yıllık görüntüleri işleyerek, güneş derinliğinin birden çok katmanına ayrıntılı bir şekilde bakarak, bunların her birinde dolaşım hızını hesaplamalarını sağladılar. Genel sonuçlarına bakıldığında, en dıştaki tabaka, altında kalanların hepsinden daha yavaş döndüğü ve bu tabakada fotofosferden %5 daha hızlı döndüğü gözlemlendi.

         Açısal momentumdan kaynaklanan kayıplardan dolayı güneş enerjisi fotonları ile çarpıştığında uzay tozunun yavaşladığını gösteren önceki araştırmalardan bir ipucu alarak, araştırmacılar, plazmanın iç katmanları boyunca dışarıya doğru kayan fotonların sonunda plazma ile karşılaştığı bir güneş modeli yarattı. En dış tabakasında çok daha az yoğun. Bu fotonlar hareket eden plazma ile çarpıştığında, açısal momentum değiştirilir ve bu da plazma açısal momentumunda net bir azalmaya neden olur. Net kayıp, yavaşlamaya neden olan fotonların uzaya kaçmasıyla plazmayı yavaşlatır. Ekip teorisini kuran 4. 5 milyar yıl boyunca gerçekleşen bu çarpışmaların büyük miktarı, bugün gözlemlediğimiz dış tabakanın daha düşük spin seviyesine neden oldu.

         ÖZET

         Güneş'in iç rotasyonu {Omega} (r, {Theta}) daha önce helioseismoloji teknikleri kullanılarak ölçülmüş ve eş-enlem, θ ve yarıçapın karmaşık bir fonksiyonu olarak bulunmuştur. Helyosismoloji ve görünüşte “alışılmış hareket” güneş manyetik izleyicilerinin gözlemlerinden, yüzeyin iç yüzeyin çoğundan daha yavaş döndüğünü biliyoruz. Bu yavaşlamanın nedeni anlaşılamamıştır, ancak genel olarak yıldız dönüşünü ve güneş iç mekanının makul teorisini anlamak için önemlidir. 5 dakikalık güneş p-modlu uzantı salınımlarını rotasyon olarak kullanarak yeni bir analiz, fotosferin üst kısmında ince bir bölgede daha büyük bir hız gradyanını buluyor. Bu kesme, güneş atmosferinin enerji ve açısal momentum yayması durumunda oluşur. Fotosel açısal momentum kaybının net etkisinin, örneğin Güneş'teki yörüngedeki tozdaki Poynting-Robertson 'foton frenleme' 'ne benzer olduğunu önermekteyiz. Elde edilen fotosferik tork kolayca hesaplanır ve Güneş'in ömrü boyunca, yakın yüzey kayma tabakasında görünür açısal momentum eksikliği ile karşılaştırılabilir olduğu bulunur.

    Çeviri: Celal DEMİRTAŞ

    Referans dergi: Physical Review Letters

    Yayınlama tarihi: 09.02.2017

.
.